W metodzie spektrofotometrycznej oznaczenie wykonuje się na podstawie pomiaru oddziaływania próbki ze światłem. W praktyce laboratorium najczęściej mierzy się absorbancję (lub transmitancję) roztworu przy określonej długości fali, a następnie wyznacza stężenie na podstawie zależności kalibracyjnej (np. krzywej wzorcowej) lub porównania z próbką odniesienia. Charakterystyczne elementy opisu to: dobór długości fali, ustawienie "zera" na próbie ślepej, użycie kuwety oraz odczyt wartości absorbancji.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Refraktometryczna – dotyczy pomiaru współczynnika załamania światła (zwykle w refraktometrze) i jest typowa np. dla oznaczeń stężenia roztworów na podstawie ich własności optycznych, ale nie opiera się na pomiarze absorbancji przy konkretnej długości fali.
- Konduktometryczna – wykorzystuje pomiar przewodnictwa elektrycznego roztworu (zależnego m.in. od liczby jonów i temperatury). W opisie procedury spodziewane byłyby elektrody konduktometryczne i kontrola temperatury, a nie praca z wiązką światła.
- Potencjometryczna – polega na pomiarze potencjału układu elektrod (np. elektrody wskaźnikowej i odniesienia) i służy m.in. do wyznaczania pH lub punktu końcowego miareczkowania. Kluczowe są tu elektrody i stabilizacja wskazań, nie pomiar absorbancji.
Wskazówka egzaminacyjna: aby szybko rozpoznać metodę, odpowiedz sobie na pytanie: co jest mierzone? Jeśli światło i długość fali → spektrofotometria; jeśli przewodnictwo → konduktometria; jeśli potencjał/pH → potencjometria; jeśli współczynnik załamania → refraktometria.
