W rolnictwie ekologicznym nie obowiązuje zasada "wszystko naturalne = dozwolone" ani "wszystko mineralne = zakazane". Kluczowe jest to, czy dany nawóz lub środek znajduje się w aktualnym wykazie dopuszczeń oraz czy jego użycie spełnia warunki (np. uzasadniona potrzeba, ograniczenia dawek, pochodzenie surowca).
Odpowiedź "siarczanu potasu" jest uznawana za właściwą, ponieważ jest to nawóz potasowy, który w praktyce rolnictwa ekologicznego może być dopuszczany (w odróżnieniu od typowych, syntetycznych nawozów azotowych). Potas odpowiada m.in. za gospodarkę wodną roślin i ogólną kondycję upraw, a jego uzupełnianie bywa elementem prowadzenia żyzności gleby także w systemach ekologicznych.
Odpowiedź "saletry amonowej" jest błędna, bo to mineralny nawóz azotowy o szybkim działaniu. W ekologii dąży się do ograniczenia łatwo dostępnych form azotu z nawozów syntetycznych i do opierania żyzności na materii organicznej oraz dopuszczonych źródłach składników.
Odpowiedź "roztworu saletrzano-mocznikowego" jest błędna z podobnego powodu: to płynny nawóz azotowy stosowany w rolnictwie konwencjonalnym, kojarzony z intensyfikacją produkcji, a nie z zasadami ekologii.
Odpowiedź "soli potasowej wysokoprocentowej" jest błędna, ponieważ takie nawozy są zwykle silnie skoncentrowanymi produktami mineralnymi, które nie muszą spełniać kryteriów dopuszczeń w rolnictwie ekologicznym (w tym ograniczeń dotyczących składu i pochodzenia).
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o ekologię zwracaj uwagę na to, czy odpowiedź dotyczy nawozów azotowych (często wyłączanych) czy potasowych/fosforowych oraz pamiętaj, że decyduje aktualny wykaz dopuszczeń, a nie sama nazwa chemiczna.
