Naturalna trwałość drewna na wolnym powietrzu opisuje, jak dobrze dany gatunek znosi działanie wilgoci, wahań temperatury oraz czynników biotycznych, takich jak grzyby rozkładające drewno i owady techniczne. W klasyfikacjach stosowanych w polskim leśnictwie i drzewnictwie (w tym w ujęciu przypisywanym Krzysikowi) wyróżnia się kilka klas – od gatunków bardzo trwałych po mało trwałe i nietrwałe.
Odpowiedź "jawor" jest właściwa, ponieważ jawor (Acer pseudoplatanus) należy do gatunków o niskiej odporności biologicznej w warunkach zewnętrznych. W praktyce oznacza to, że elementy z jaworu pozostawione na zewnątrz bez zabezpieczenia szybciej ulegają porażeniu grzybami i degradacji w środowisku podwyższonej wilgotności. Wpływ ma m.in. brak wyraźnego, trwałego tworzywa jądrowego oraz mniejsza ilość substancji ekstrakcyjnych, które u wielu gatunków spowalniają rozkład.
Pozostałe odpowiedzi są mniej trafne, bo reprezentują gatunki uznawane zwykle za bardziej odporne na warunki atmosferyczne:
- "dąb" – drewno dębowe (zwłaszcza część jądrowa) jest typowo oceniane jako trwalsze dzięki zawartości związków (np. garbników) zwiększających odporność.
- "cis" – jest kojarzony z wysoką trwałością naturalną; w praktyce bywa zaliczany do grupy bardzo trwałej.
- "modrzew" – jako gatunek iglasty o korzystnych cechach użytkowych (m.in. żywiczność) jest zwykle oceniany jako trwalszy niż jasne, mało trwałe liściaste.
Wskazówka egzaminacyjna: nie utożsamiaj twardości i wytrzymałości mechanicznej z trwałością biologiczną. Gatunek może być twardy, a jednocześnie mało trwały na zewnątrz. Przy drewnie mało trwałym standardem praktycznym jest dobór właściwego zabezpieczenia (impregnacja, powłoki ochronne) lub zmiana gatunku przy zastosowaniach zewnętrznych.
