Droga wodna Wisła–Odra to połączenie śródlądowe prowadzące z dorzecza Wisły do dorzecza Odry poprzez ciąg cieków i kanałów. W praktyce chodzi o taki zestaw odcinków, który tworzy spójny korytarz żeglugowy: rzeka doprowadzająca do węzła kanałowego, następnie kanał łączący z inną rzeką, a dalej rzeka prowadząca w kierunku Odry.
Zestaw "Brda, Kanał Bydgoski, Noteć Dolna, Warta" odpowiada logice tego połączenia: Brda stanowi dopływ prowadzący w rejon węzła bydgoskiego, Kanał Bydgoski realizuje sztuczne połączenie między dorzeczami, dalej biegnie Noteć (na szlaku istotny jest odcinek dolny), a następnie Warta jako główna rzeka prowadząca w stronę ujścia do Odry.
Pozostałe propozycje są błędne typowo z dwóch powodów:
- zła kompletność trasy – wskazanie zbyt małej liczby elementów (np. brak Warty) powoduje, że nie powstaje ciąg Wisła↔Odra;
- mylenie odcinków i nazw – użycie "Noteć Górna" zamiast odcinka odpowiadającego przebiegowi drogi prowadzi do wskazania szlaku niezgodnego z tym, co przyjmuje się dla drogi Wisła–Odra.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: odcinek rzeki + kanał + odcinek rzeki muszą tworzyć realne połączenie hydrograficzne, a nie tylko listę "znanych nazw" z regionu.
