W silnikach trakcyjnych prądu stałego (DC) prąd rozruchowy jest szczególnie duży, ponieważ w chwili startu prędkość obrotowa wynosi prawie zero, a więc SEM przeciwna (napięcie indukowane w wirniku, które w pracy ustalonej "przeciwstawia się" napięciu zasilania) jest bardzo mała. Gdyby podać pełne napięcie bez dodatkowych środków, wypadkowa różnica napięć na obwodzie twornika byłaby wysoka, a prąd ograniczałaby głównie niewielka rezystancja uzwojeń.
Dlatego w starszych pojazdach z napędem DC stosowano rezystory rozruchowe (często w postaci stopniowanych oporów), które włączano szeregowo podczas startu. Powodowały one spadek napięcia i ograniczały prąd do wartości bezpiecznej dla silników, aparatury oraz sieci zasilającej. W miarę wzrostu prędkości rośnie SEM przeciwna, więc można stopniowo zmniejszać dodatkowy opór (kolejne stopnie rozruchu), aż do pracy bez rezystorów.
- Przełącznik zaczepów transformatora – jest charakterystyczny dla układów z transformatorem (np. w pewnych rozwiązaniach zasilania/napędów prądu przemiennego), natomiast w klasycznym rozruchu silnika trakcyjnego DC ograniczanie prądu realizowano przede wszystkim rezystorami, a nie zmianą zaczepów transformatora.
- Obwody bocznikowania – bocznikowanie (np. pola wzbudzenia) służy zwykle do zmiany charakterystyki pracy silnika (m.in. regulacji prędkości w zakresie osłabiania pola), a nie jest podstawową metodą ograniczania prądu w pierwszej chwili rozruchu.
- Układ LC – obwód z indukcyjnością i pojemnością kojarzy się z filtracją, tłumieniem zakłóceń lub zjawiskami rezonansowymi. Nie jest typowym, prostym i historycznie stosowanym "ogranicznikiem" prądu rozruchowego w napędach trakcyjnych DC.
Na egzaminie warto zapamiętać regułę: duży prąd rozruchowy w DC → dodajemy rezystancję na start i zdejmujemy ją stopniowo wraz ze wzrostem SEM przeciwnej.
