Strategia Dziadek–Ojciec–Syn (często opisywana skrótem GFS) to klasyczny model rotacji nośników kopii zapasowych. Jej celem jest utrzymanie kopii z różnych momentów w czasie, tak aby dało się odtworzyć dane nie tylko "sprzed chwili", ale również sprzed tygodni czy miesięcy.
W tym modelu role nośników są powiązane z częstotliwością wykonywania kopii:
- "Syn" – nośniki używane najczęściej, zwykle do kopii codziennych (dziennej rotacji). Zapewniają szybki powrót do stanu z ostatnich dni.
- "Ojciec" – nośniki używane rzadziej niż "Syn", typowo do kopii tygodniowych. Dają "kamienie milowe" z końca tygodnia i chronią przed sytuacją, gdy błąd lub uszkodzenie zostało powielone w codziennych kopiach.
- "Dziadek" – nośniki używane najrzadziej, często dla kopii miesięcznych (czasem kwartalnych). Umożliwiają dłuższą retencję i odtworzenie danych sprzed dłuższego okresu.
Dlatego odpowiedź "tygodniowej" pasuje do roli "Ojciec".
Dlaczego pozostałe opcje są nieprawidłowe w klasycznym ujęciu GFS?
- "dziennej" – to zwykle rola "Syna", czyli najbardziej bieżącej rotacji.
- "godzinnej" – kopie godzinne mogą występować w praktyce, ale nie są typową częścią podstawowego nazewnictwa GFS (to raczej dodatkowa warstwa harmonogramu).
- "rocznej" – roczne archiwum bywa spotykane jako osobna polityka retencji, lecz w klasycznym GFS "Dziadek" oznacza raczej kopie najrzadsze w danym cyklu (często miesięczne), a niekoniecznie roczne.
W nauce do egzaminu warto zapamiętać prostą mapę: Syn–dzień, Ojciec–tydzień, Dziadek–miesiąc (typowy wariant), a następnie rozwiązywać zadania zgodnie z przyjętą definicją modelu.
