W kompozycjach suchych dobiera się materiał roślinny, który po zasuszeniu (lub utrwaleniu) nie traci całkowicie kształtu, nie staje się nadmiernie kruchy i zachowuje możliwie dobre walory estetyczne. W praktyce florystycznej bardzo często wykorzystuje się rośliny o sztywnych, dekoracyjnych kwiatostanach, wiechach i kłosach oraz gatunki, które po wysuszeniu nadal wyglądają "czysto" i czytelnie.
Odpowiedź "Briza media, Limonium sinuatum." wskazuje typowy materiał do suszu: drżączkę (dekoracyjne, lekkie kłoski/trawę) oraz zatrwian (kwiatostany używane do suchych bukietów i stroików). Taki dobór odpowiada wymaganiom kompozycji suchych: elementy są lekkie, łatwe do łączenia w bukietach i zwykle dobrze znoszą przechowywanie.
Pozostałe propozycje są mniej trafne w kontekście egzaminacyjnego pytania o materiał do kompozycji suchych, ponieważ zawierają gatunki częściej kojarzone z dekoracją świeżą, rabatową lub o mniej typowych cechach do suszenia. W zadaniach testowych chodzi o rozpoznanie roślin powszechnie używanych jako susz florystyczny (zwłaszcza trawy i zatrwiany), a nie o ogólną "ozdobność" roślin.
- "Helichrysum bracteatum, Reseda odorata." – mieszany zestaw; w pytaniu oczekuje się pary jednoznacznie kojarzonej z suszem.
- "Limonium sinuatum, Viola wittrockiana." – zatrwian pasuje do suszu, ale bratek jest typową rośliną do dekoracji świeżej, więc para nie jest charakterystyczna dla kompozycji suchych.
- "Papaver orientale, Ageratum houstonianum." – zestaw roślin ogrodowych, mniej kojarzonych z typowym suszem florystycznym w standardowych kompozycjach suchych.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli w odpowiedziach pojawiają się trawy ozdobne i zatrwiany, to często są to najbardziej "bezpieczne" typy materiału do kompozycji suchych. Warto uczyć się par: nazwa łacińska ↔ nazwa polska ↔ zastosowanie florystyczne.
