W Linuksie katalog /dev zawiera tzw. pliki urządzeń (device nodes), które reprezentują sprzęt lub logiczne urządzenia udostępniane przez jądro. Zapis /dev/sdb3 należy do konwencji nazewnictwa urządzeń blokowych typu sd (często: dyski SATA/SCSI oraz wiele nośników USB widocznych jak dysk).
Element sdb oznacza konkretne urządzenie dyskowe: zwykle pierwszy dysk to /dev/sda, drugi to /dev/sdb, trzeci to /dev/sdc itd. To nie jest gwarancja "fizycznej kolejności w komputerze", tylko typowo kolejności wykrycia/obsługi przez system. Końcowa część 3 oznacza numer partycji na tym urządzeniu, czyli trzecią partycję na dysku /dev/sdb.
Dlatego odpowiedź "trzecią partycję na drugim dysku" jest poprawna: łączy informację o drugim urządzeniu w klasie sd (sdb) oraz o numerze partycji (3).
Pozostałe propozycje są błędne z typowych powodów:
- "drugą partycję na trzecim dysku" miesza kolejność: trzecim dyskiem byłoby raczej sdc, a druga partycja miałaby końcówkę 2.
- "ścieżkę do zamontowanej pamięci flash" myli plik urządzenia z punktem montowania. Zamontowany nośnik widzisz zwykle jako katalog (np. w /mnt lub /media), a nie jako /dev/…
- "ścieżkę do plików binarnych uruchomieniowych systemu" jest niezgodne z przeznaczeniem /dev; pliki wykonywalne są zwykle w /bin, /sbin lub /usr/bin.
W praktyce administracyjnej warto pamiętać, że nazwy sda/sdb mogą się zmieniać między uruchomieniami lub po podłączeniu nowych dysków. Do jednoznacznej identyfikacji często używa się poleceń lsblk i blkid oraz identyfikatorów typu UUID/etykiet.
