W zagrożeniu metanowym kluczowe jest rozdzielenie działań na natychmiastowe (pierwsza kolejność) oraz następcze (po zabezpieczeniu ludzi i miejsca). Metan w odpowiednim zakresie stężeń może tworzyć atmosferę wybuchową, a źródłem zapłonu mogą być m.in. urządzenia, iskry, prace mechaniczne czy elektryczne. Z tego powodu podstawową zasadą bezpieczeństwa jest wstrzymanie robót w rejonie zagrożenia i niedopuszczenie do kontynuowania czynności, które mogą zwiększać ryzyko.
Odpowiedź "Przerwanie wszelkich prac w zagrożonym rejonie" jest więc poprawna, bo minimalizuje jednocześnie dwa najważniejsze czynniki: ekspozycję ludzi oraz prawdopodobieństwo zapłonu. W praktyce takie działanie jest punktem wyjścia do dalszej organizacji akcji: powiadomienia dozoru, zabezpieczenia zasilania/urządzeń zgodnie z procedurami oraz oceny sytuacji.
Pozostałe propozycje są typowo działaniami kolejnymi albo nieadekwatnymi:
- "Zwiększenie ilości powietrza dostarczanego do zagrożonego rejonu" bywa właściwym środkiem redukcji stężenia metanu, ale wymaga kontroli warunków i prowadzi się je po przerwaniu robót i zorganizowaniu bezpiecznego postępowania.
- "Przeprowadzenie dodatkowych pomiarów metanu" jest ważne dla potwierdzenia i monitorowania zagrożenia, jednak nie powinno wyprzedzać decyzji o natychmiastowym wstrzymaniu prac w miejscu zagrożenia.
- "Zastosowanie środków chemicznych do neutralizacji metanu" nie stanowi typowej, standardowej metody postępowania w wyrobiskach; metanu nie "neutralizuje się" doraźnie chemicznie jak zanieczyszczeń, lecz ogranicza się jego stężenie głównie przez przewietrzanie i właściwą organizację pracy.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się zwrot "w pierwszej kolejności" przy zagrożeniach gazowych, zwykle chodzi o działanie natychmiastowe, które zatrzymuje proces i chroni ludzi, a dopiero potem o pomiary i korektę wentylacji.
