KWALIFIKACJA EKA4 - STYCZEŃ 2011

PYTANIE NR 13.
W tabeli kalkulacyjnej podano koszty dotyczące dwóch zleceń produkcyjnych. Zlecenie 1 obejmuje wytworzenie 100 sztuk wyrobów A, natomiast zlecenie 2 wytworzenie 200 sztuk wyrobu B Jednostkowy techniczny koszt wytworzenia wyrobu A i wyrobu B wynosi odpowiednio
Ilustracja przedstawia tabelę kalkulacyjną związaną z kosztami dwóch zleceń produkcyjnych, co jest tematem egzaminu
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Jednostkowy techniczny koszt wytworzenia ustala się, dzieląc techniczny koszt wytworzenia danego zlecenia (zsumowane koszty ujęte w tabeli dla zlecenia) przez liczbę wytworzonych sztuk: dla A przez 100, a dla B przez 200. Wynikiem są wartości jednostkowe podane w odpowiedzi.

Pełne wyjaśnienie:

W tym typie zadania kluczowe jest rozpoznanie, że pytanie dotyczy jednostkowego technicznego kosztu wytworzenia dla dwóch odrębnych zleceń produkcyjnych. Oznacza to, że:

  • najpierw ustala się techniczny koszt wytworzenia każdego zlecenia na podstawie danych z tabeli (sumuje się koszty przypisane do zlecenia zgodnie z tym, co w zadaniu zaliczono do kosztu technicznego),
  • następnie przelicza się koszt na jednostkę produktu, dzieląc koszt zlecenia przez liczbę sztuk w zleceniu.

Dla zlecenia 1 (wyrób A) mianownik wynosi 100 sztuk. Dla zlecenia 2 (wyrób B) mianownik wynosi 200 sztuk. Po wykonaniu tych dwóch niezależnych podziałów otrzymuje się dwa koszty jednostkowe.

Odpowiedź "60 złotych i 60 złotych." jest poprawna, ponieważ odpowiada sytuacji, w której po zsumowaniu kosztów technicznych dla każdego zlecenia i podzieleniu ich przez właściwą liczbę sztuk oba ilorazy dają tę samą wartość jednostkową.

Dlaczego pozostałe propozycje są błędne (typowe mechanizmy):

  • "40 złotych i 40 złotych." często wynika z nieuwzględnienia części kosztów (np. pominięcia kosztów pośrednich/ wydziałowych, jeśli w zadaniu są elementem kosztu technicznego) albo z pomyłki w sumowaniu pozycji z tabeli.
  • "20 złotych i 80 złotych." może być skutkiem nierównego traktowania zleceń: jedno policzone z pominięciem składnika kosztu, a drugie z zawyżeniem (np. podwójne doliczenie narzutu), albo pomylenia kolumn/wierszy w tabeli.
  • "60 złotych i 120 złotych." bywa efektem zastosowania złego mianownika dla zlecenia 2 (np. podzielenia przez 100 zamiast 200) albo potraktowania kosztu zlecenia 2 jako kosztu jednostkowego bez przeliczenia na sztukę.

Wskazówka egzaminacyjna: zawsze zapisuj dwa mini-wzory osobno: "koszt zlecenia 1 / 100" oraz "koszt zlecenia 2 / 200". To ogranicza ryzyko przeniesienia mianownika lub wyniku między zleceniami.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
To koszt wytworzenia przypadający na jedną sztukę wyrobu, liczony jako techniczny koszt wytworzenia danego zlecenia podzielony przez liczbę wytworzonych sztuk. W zadaniach egzaminacyjnych bazuje się na danych z tabeli kalkulacyjnej.
Najpierw sumujesz koszty przypisane do konkretnego zlecenia (zgodnie z tym, co w zadaniu wchodzi do kosztu technicznego), a potem dzielisz je przez liczbę sztuk w zleceniu. Każde zlecenie liczysz oddzielnie.
Bo to są wielkości produkcji w dwóch różnych zleceniach. Koszt jednostkowy musi odnosić się do konkretnej partii, więc dzielnikiem jest liczba sztuk w danym zleceniu, a nie suma sztuk z obu zleceń.
Zależy od definicji przyjętej w zadaniu, ale typowo obejmuje koszty produkcyjne związane z wytwarzaniem (np. materiały, robociznę i odpowiednią część kosztów pośrednich wydziałowych). Na egzaminie decyduje opis i tabela w poleceniu.
Nie. Pełny koszt własny może obejmować szerszy zakres kosztów (np. elementy poza częścią stricte techniczno-produkcyjną). W zadaniach trzeba uważnie czytać, o jaki rodzaj kosztu pyta autor, i brać do licznika tylko wskazane pozycje.
Najczęstsze to: dzielenie przez złą liczbę sztuk, pominięcie części kosztów z tabeli, dodanie kosztów z innego zlecenia oraz podwójne doliczenie narzutu. Pomaga zapis: "koszt zlecenia → podział na sztuki" wykonany osobno dla każdego wyrobu.
Tak. Może się tak zdarzyć, gdy relacja kosztów całkowitych do liczby sztuk w obu zleceniach daje ten sam iloraz. Na egzaminie nie należy zakładać, że różne wyroby muszą mieć różne koszty jednostkowe.
Stosuje się ją, gdy produkcja jest wykonywana na konkretne zamówienia/zlecenia, a koszty można przypisać do danej partii. Przykłady to produkcja krótkoseryjna, usługi warsztatowe, remonty lub wytwarzanie pod klienta.
Wykonaj kontrolę wsteczną: pomnóż koszt jednostkowy przez liczbę sztuk w zleceniu i porównaj z kosztem zlecenia z tabeli. Jeśli różnica jest duża, najczęściej błąd dotyczy dzielnika albo pominięcia/zdublowania pozycji kosztowej.
Najpierw zaznacz kolumnę/wiersze dla zlecenia 1 i 2, potem sumuj pozycje kosztów tylko w obrębie jednego zlecenia. Na końcu dopiero przelicz na sztukę. Taki porządek zmniejsza ryzyko przenoszenia liczb między zleceniami.
info

Statystycznie 38% uczniów zna prawidłową odpowiedź. bardzo trudne

Według specjalistów z branży: "Wynikiem są wartości jednostkowe podane w odpowiedzi."

Materiały:

  • Podręcznik do rachunku kosztów dla technika rachunkowości (dział: kalkulacja zleceniowa)
  • Zadania i arkusze egzaminacyjne z zakresu kalkulacji kosztów wytworzenia
  • Notatki ze schematami: koszt całkowity → koszt jednostkowy (krok po kroku)

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego