Aby wskazać właściwą próbkę, trzeba porównać wyniki z tabeli z trzema kryteriami granicznymi dla emisji w spalinach: SO2 ≤ 1100 mg/m³, CO ≤ 1200 mg/m³ oraz pył ≤ 125 mg/m³. Znak ≤ oznacza, że wartość równa limitowi jest nadal dopuszczalna.
Kluczowa zasada w tego typu zadaniach jest prosta: próbka przechodzi kwalifikację tylko wtedy, gdy wszystkie oceniane parametry spełniają wymagania. Wystarczy jedno przekroczenie, aby próbkę odrzucić.
Dla próbki 2 odczytujemy: SO2 = 1100 mg/m³, CO = 990 mg/m³, pył = 125 mg/m³. Każda z tych wartości jest mniejsza lub równa odpowiedniemu limitowi, więc próbka 2 spełnia kryteria w pełnym zakresie badanych parametrów.
Pozostałe próbki odpadają, ponieważ mają co najmniej jedno przekroczenie: w próbce 1 przekroczony jest pył (150 mg/m³ > 125 mg/m³), w próbce 3 przekroczony jest SO2 (1200 mg/m³ > 1100 mg/m³), a w próbce 4 przekroczony jest CO (1300 mg/m³ > 1200 mg/m³). To pokazuje typową sytuację laboratoryjną: nawet jeśli dwa wskaźniki wyglądają dobrze, trzeci może dyskwalifikować próbkę.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdzaj parametry po kolei (SO2, CO, pył) i zaznaczaj, czy warunek jest spełniony. To minimalizuje ryzyko przeoczenia pojedynczego przekroczenia.
