Dobór sposobu umocnienia dna i skarp rowu ma na celu przede wszystkim ograniczenie erozji (rozmywania) wywołanej przepływem wody. Kluczowe jest więc to, jak "mocno" przepływ oddziałuje na grunt w dnie i na skarpach.
Odpowiedź "Spadek dna." jest właściwa, ponieważ spadek podłużny wpływa na warunki hydrauliczne w rowie: im większy spadek, tym większa składowa siły ciężkości działająca wzdłuż koryta, a w konsekwencji zwykle większa prędkość przepływu i większa zdolność wody do rozmywania podłoża. To bezpośrednio przekłada się na konieczność zastosowania mocniejszego umocnienia (np. materiałów odporniejszych na erozję) lub zmiany rozwiązania konstrukcyjnego.
Dlaczego pozostałe parametry nie są tutaj najlepszym kryterium?
- "Głębokość." opisuje geometrię przekroju, ale sama nie przesądza o energii przepływu. Głębszy rów nie musi powodować większego rozmywania, jeśli spadek i prędkość są małe.
- "Długość." jest parametrem sytuacyjnym. Długość odcinka nie determinuje bezpośrednio prędkości w danym przekroju; o warunkach erozyjnych decydują raczej spadek, przepływ i opory ruchu.
- "Szerokość dna." wpływa na pole przekroju i rozkład prędkości, ale bez informacji o spadku oraz wielkości przepływu nie daje podstawy do oceny zagrożenia erozją. Szerokość może być skutkiem przyjętego rozwiązania, a nie jego przyczyną.
W praktyce projektowej spadek dna traktuje się jako jeden z podstawowych parametrów wejściowych do oceny warunków przepływu oraz ryzyka erozji, a dopiero potem dobiera się typ umocnienia do spodziewanej intensywności oddziaływania wody na dno i skarpy.
