W krystalizacji roztworu nasyconego produkt stały (kryształy) powstaje dlatego, że część substancji rozpuszczonej przechodzi z fazy ciekłej do fazy stałej. Aby policzyć masę kryształów NaNO3, stosuje się bilans składnika (NaNO3), a nie tylko bilans całkowity masy.
Ogólny tok postępowania jest następujący:
- Krok 1: z danych tabeli odczytać masę (lub strumień masy) roztworu doprowadzanego oraz jego stężenie NaNO3 (np. udział masowy).
- Krok 2: obliczyć masę NaNO3 w dopływie: m(NaNO3)in = m(roztworu)in · w(NaNO3)in.
- Krok 3: z tabeli odczytać masę ługu macierzystego po krystalizacji i jego stężenie NaNO3, a następnie obliczyć masę NaNO3 pozostającą w cieczy: m(NaNO3)ług = m(ługu) · w(NaNO3)ług.
- Krok 4: masa kryształów (czysty NaNO3) wynika z różnicy: m(kryształów) = m(NaNO3)in − m(NaNO3)ług (przy założeniu, że nie ma innych odpływów NaNO3 ani strat).
Wynik 1 280 kg oznacza ilość NaNO3, która opuściła układ jako faza stała. Pozostałe wartości są błędne typowo z następujących powodów: zaniżenie może wynikać z pomylenia stężeń (np. odczyt innej kolumny) albo nieuwzględnienia części NaNO3 w dopływie; zawyżenie często jest skutkiem założenia, że cały NaNO3 się skrystalizował (ignorowanie ługu macierzystego) lub błędów jednostek (procent vs ułamek). Dobrą kontrolą poprawności jest sprawdzenie, czy bilans całkowity masy i bilans NaNO3 są spójne z danymi tabeli.