W metodzie LIFO (ostatnie przyszło – pierwsze wyszło) rozchód zapasu wycenia się, przyjmując w pierwszej kolejności ceny jednostkowe z najpóźniej przyjętych partii. W praktyce oznacza to, że kiedy w tabeli (obroty zapasami) widzisz kilka przyjęć z różnymi cenami, to przy rozchodzie z danego dnia "schodzisz" ilościowo od końca: najpierw wykorzystujesz ostatnią dostawę, a jeśli rozchód jest większy niż ilość tej partii, przechodzisz do kolejnej wcześniejszej warstwy.
Aby obliczyć wartość rozchodu 13 lutego, wykonuje się typową procedurę:
- odczytać z tabeli ilość rozchodu z dnia 13 lutego,
- ustalić, jaka była dostępna ilość w ostatniej partii (najbliższej tej dacie) oraz jej cena jednostkowa,
- przypisać do rozchodu najpierw ilość z tej partii (do wyczerpania partii lub rozchodu),
- jeżeli rozchód nie został w całości pokryty, przypisać pozostałą ilość do kolejnej wcześniejszej partii (z jej ceną),
- zsumować wartości cząstkowe: ilość z warstwy × cena jednostkowa warstwy.
Wynik 2 900,00 zł jest zgodny z tym algorytmem zastosowanym do warstw zapasu pokazanych w tabeli dla 13 lutego.
Pozostałe propozycje odpowiedzi są typowymi błędami: zaniżenie wyniku przez użycie zbyt starej (tańszej) partii zamiast ostatniej, policzenie rozchodu jedną ceną mimo kilku warstw albo pominięcie części rozchodu przy przejściu między partiami. W zadaniach LIFO kluczowe jest pilnowanie kolejności (od najnowszej partii) i ograniczeń ilościowych każdej warstwy.
