Konduktometr to przyrząd do pomiaru przewodności elektrycznej cieczy, czyli zdolności roztworu do przewodzenia prądu dzięki obecności jonów. W praktyce przemysłu chemicznego przewodność jest często wykorzystywana do kontroli jakości wody (np. wody technologicznej), nadzoru zasolenia, wykrywania domieszek jonowych oraz oceny stężeń elektrolitów.
W tabelach parametrów konduktometru zwykle spotyka się elementy charakterystyczne dla tego pomiaru, m.in.:
- zakres pomiarowy przewodności podawany w jednostkach typu µS/cm lub mS/cm,
- informacje o celi pomiarowej i jej stałej (parametr związany z geometrią elektrod),
- zależności od temperatury i funkcję kompensacji temperatury,
- dokładność/rozdzielczość w odniesieniu do przewodności.
Dlatego odpowiedź "konduktometru" jest poprawna, bo najlepiej pasuje do opisu parametrów typowych dla pomiaru przewodności.
Pozostałe odpowiedzi odnoszą się do innych wielkości procesowych i w ich tabelach dominują inne parametry:
- "nefelometru" dotyczy pomiaru mętności (rozpraszania światła). Tam spodziewa się informacji o źródle światła, detektorze, geometrii optycznej i jednostkach mętności, a nie o przewodności i stałej celi.
- "termometru" opisuje pomiar temperatury. Typowe są zakres w °C, klasa dokładności, typ czujnika (np. rezystancyjny/termopara), czas odpowiedzi, a nie parametry przewodności roztworu.
- "pehametru" służy do pomiaru pH. W jego specyfikacji zwykle występuje zakres pH, nachylenie elektrody, punkty kalibracji (bufory), impedancja wejściowa i wpływ temperatury na odczyt pH, a nie jednostki µS/cm czy stała celi.
Wskazówka egzaminacyjna: przy analizie tabeli zawsze zwracaj uwagę na jednostki. Jednostki przewodności (µS/cm, mS/cm) niemal jednoznacznie kierują do konduktometru, a pH (bez jednostki), °C oraz jednostki mętności kierują odpowiednio do pehametru, termometru i nefelometru.
