KWALIFIKACJA MOT2 - STYCZEŃ 2014

Policz sumę cen wszystkich wymienionych części z tabeli, a następnie dolicz robociznę.

Jeśli robocizna jest podana jako czas i stawka, wykonaj mnożenie: czas × stawka. Jeśli jest podana jako kwota łączna, dodaj ją bez przeliczeń. Na końcu dodaj: koszt części + koszt robocizny.

Bo koszt naprawy w warsztacie zwykle składa się z dwóch niezależnych składników: materiałów (części) oraz pracy mechanika/elektromechanika (robocizny).

Zsumowanie samych części nie odzwierciedla rzeczywistej ceny usługi, a w zadaniach egzaminacyjnych brak robocizny jest jedną z najczęstszych przyczyn błędu.

Stawka za roboczogodzinę to cena jednej godziny pracy serwisu.

Aby uzyskać koszt robocizny, zwykle mnoży się ją przez czas pracy podany w tabeli. Jeśli tabela podaje czas w minutach, trzeba go najpierw przeliczyć na ułamek godziny. Dopiero wtedy wynik dodaje się do kosztu części.

Najczęściej pojawia się pominięcie jednej pozycji (np. szczotek, tulejek lub robocizny), błędne odczytanie ceny (zamiana kolumn), oraz pomylenie wartości jednostkowej z łączną.

Częsty jest też błąd z ilością sztuk: student dodaje cenę jednej sztuki, mimo że w tabeli wskazano wymianę dwóch elementów.

W praktyce warsztatowej bywa różnie: czasem diagnostyka jest rozliczana osobno, a czasem "wchodzi" w robociznę naprawy.

Na egzaminie decyduje treść tabeli: jeśli pozycja diagnostyki lub dodatkowej pracy jest ujęta, trzeba ją doliczyć; jeśli jej nie ma, nie wolno jej dopisywać "z doświadczenia".

Powinno to wynikać z opisu tabeli (nagłówek, dopisek, legenda). Jeśli nie ma tej informacji, zadanie może być niejednoznaczne.

Na egzaminie zwykle liczy się dokładnie według danych z tabeli, bez doliczania podatku "w ciemno". Gdyby VAT miał być uwzględniony, powinno to być wyraźnie wskazane.

Sprawdź, jak jest zapisana rubryka robocizny: jeśli widzisz czas pracy i stawkę (np. "r-g" oraz "zł/r-g"), musisz obliczyć koszt przez mnożenie.

Jeżeli tabela podaje jedną kwotę "robocizna: … zł", traktuj ją jako wartość końcową do dodania do sumy części.

W praktyce często wymienia się elementy zużywające się eksploatacyjnie, takie jak szczotki, tulejki/łożyskowanie, elementy sprzęgła jednokierunkowego lub styki włącznika.

W zadaniu egzaminacyjnym nie trzeba znać typowych zestawów z rynku, ale trzeba poprawnie zsumować dokładnie te elementy, które są wpisane w tabeli.

Nie w sposób pewny, bo wynik liczbowy zależy od konkretnych cen części i danych o robociźnie podanych w tabeli.

Można znać metodę obliczeń, ale bez danych wejściowych nie da się odtworzyć kwoty końcowej. Dlatego na egzaminie kluczowa jest czytelność tabeli/rysunku i uważny odczyt wartości.

Ćwicz odczyt tabel: wyszukuj ceny, ilości, stawki i czasy, a potem licz sumy krok po kroku.

Stosuj stałą procedurę: (1) części, (2) robocizna, (3) suma. Sprawdzaj, czy nie pominąłeś żadnej pozycji i czy przeliczyłeś czas na właściwą jednostkę. To minimalizuje błędy pod presją czasu.