W warunkach normalnych (0°C i 101325 Pa) z równania Clapeyrona PV=nRT wynika, że objętość molowa gazu doskonałego ma stałą wartość ok. 22,4 dm³/mol (często podaje się też 22,414 dm³/mol). Dlatego, aby sprawdzić, który gaz z tabeli najbardziej odbiega od modelu idealnego, nie porównujemy "kto ma największą lub najmniejszą objętość", tylko liczymy odchylenie od 22,4 dm³/mol.
Liczymy odchylenie bezwzględne |Vm(z tabeli) − 22,4|:
- SO₂: |21,89 − 22,4| = 0,51 dm³/mol
- CHCl₃(para): |22,60 − 22,4| = 0,20 dm³/mol
- O₃: |21,6 − 22,4| = 0,80 dm³/mol
- NH₃: |22,08 − 22,4| = 0,32 dm³/mol
Największe odchylenie ma zatem "Ozonu.", bo 0,80 dm³/mol jest największą z obliczonych różnic.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne? "Amoniaku." kusi, bo NH₃ ma silne oddziaływania (m.in. związane z polarnością), ale w danych z tabeli jego odchylenie (0,32) nie jest największe. "Chloroformu." (tu jako para) ma wartość powyżej 22,4, lecz różnica 0,20 jest mała. "Tlenku siarki(IV)." ma odchylenie 0,51, większe niż NH₃ i CHCl₃, ale nadal mniejsze niż dla O₃. Kluczowy na egzaminie jest wybór największej wartości bezwzględnej odchylenia, niezależnie od tego, czy wynik jest "w górę" czy "w dół".