W instalacjach, w których skuteczność ochrony przeciwporażeniowej opiera się na zadziałaniu wyłącznika różnicowoprądowego oraz na uziemieniu części przewodzących dostępnych, stan techniczny uziemienia ma kluczowe znaczenie. Sama obecność RCD nie gwarantuje bezpieczeństwa, jeśli rezystancja uziemienia jest zbyt duża lub połączenia uziemiające są w złym stanie.
Weryfikacja polega na sprawdzeniu, czy dla danej instalacji spełniony jest warunek skuteczności ochrony, który w uproszczeniu można zapisać jako zależność między rezystancją uziemienia RA a znamionowym prądem różnicowym IΔn. Ideą jest to, aby w razie uszkodzenia (pojawienia się prądu upływu do ziemi) napięcie dotykowe na dostępnych częściach nie osiągało wartości niebezpiecznych, a RCD zadziałał w wymaganym czasie.
Dlatego z tabeli należy odczytać:
- jakie IΔn ma zastosowany wyłącznik (np. 30 mA, 100 mA itp.),
- jaki jest wynik pomiaru RA w danej instalacji i w danych warunkach środowiskowych.
Następnie trzeba przeliczyć jednostki (mA na A) i ocenić, czy iloczyn RA·IΔn nie przekracza dopuszczalnego napięcia dotykowego. Jeżeli przekracza, oznacza to, że przy prądzie powodującym zadziałanie RCD na uziemieniu może pojawić się zbyt wysokie napięcie dotykowe, czyli ochrona jest nieskuteczna.
Poprawna odpowiedź wskazuje tę instalację, w której parametry z tabeli prowadzą do niespełnienia powyższego kryterium. Pozostałe odpowiedzi są błędne, ponieważ przedstawiają przypadki, gdzie:
- rezystancja uziemienia jest wystarczająco mała dla danego IΔn,
- albo zastosowano RCD o mniejszym IΔn, co zwiększa wymagania, ale przy podanym RA warunek nadal jest spełniony,
- albo wyniki pomiarów uziemienia nie wskazują na pogorszenie stanu do poziomu powodującego brak skuteczności.
Na egzaminie najczęściej punktowane są: poprawny dobór zależności (RA i IΔn), rzetelne porównanie dla każdej instalacji oraz unikanie pułapek jednostek (mA vs A) i automatycznego wybierania skrajnych wartości bez obliczenia/oceny kryterium.
