Technika WDM (ang. Wavelength Division Multiplexing) to zwielokrotnienie stosowane głównie w transmisji światłowodowej. Jej idea jest prosta: w jednym fizycznym włóknie optycznym można równocześnie przesłać kilka (a nawet bardzo wiele) niezależnych strumieni danych, jeśli każdy z nich zostanie "osadzony" na innej długości fali światła.
W praktyce oznacza to, że nadajniki pracują na różnych długościach fali (różnych "kolorach" światła), a urządzenia po drodze (np. multiplekser/demultiplekser optyczny, filtry) łączą te kanały do jednego włókna i później je rozdzielają. Z tego powodu poprawne jest stwierdzenie, że w WDM zastosowano zwielokrotnienie w dziedzinie długości fali.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- "częstotliwościowe" odnosi się do klasycznego FDM, gdzie kanały rozdziela się w dziedzinie częstotliwości. W optyce można matematycznie opisać to także częstotliwością, ale nazwa i konwencja w telekomunikacji światłowodowej dla tej techniki to WDM (długość fali), a nie typowe "FDM".
- "w dziedzinie czasu" to TDM, czyli przydzielanie kanałom szczelin czasowych. W TDM nadajniki współdzielą to samo pasmo, lecz nadają naprzemiennie w czasie, a nie na różnych długościach fali.
- "kodowe" odpowiada technikom CDM/CDMA, gdzie rozróżnienie kanałów wynika z użycia różnych kodów rozpraszających, a nie z podziału widma na długości fali.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w skrócie występuje litera W jak wavelength, kluczowa jest długość fali. Jeśli pojawia się time lub T — myśl o czasie, a przy frequency lub F — o częstotliwości.
