Stwierdzenie wzdłużnych rys na tulei cylindrowej jest sygnałem, że mogło dojść do nieprawidłowej pracy układu tłokowo-cylindrowego (np. zanieczyszczenia, niewłaściwe smarowanie, zużyte pierścienie). Sama obserwacja rys nie daje jednak jeszcze podstaw do podjęcia decyzji naprawczej, ponieważ o przydatności tulei decyduje przede wszystkim jej stan geometryczny i zużycie mierzone w kontrolowanych punktach.
Dlatego poprawne jest działanie: zweryfikować wymiary tulei cylindra. W praktyce oznacza to wykonanie pomiarów średnicy w kilku przekrojach i kierunkach, aby określić m.in. owalność i stożkowatość oraz porównać wyniki z dopuszczalnymi wartościami serwisowymi. Dopiero po tej weryfikacji można zdecydować, czy tuleja nadaje się do dalszej pracy, czy wymaga obróbki/wymiany oraz jaki zestaw współpracujących elementów będzie właściwy.
Odpowiedź "założyć pierścienie nadwymiarowe" jest błędna jako pierwszy krok, ponieważ dobór pierścieni nie może opierać się wyłącznie na oględzinach rys; bez pomiarów nie wiadomo, czy występuje zużycie wymagające innego rozwiązania i czy pozostałe parametry (np. geometria cylindra) na to pozwalają.
Odpowiedź "założyć pierścienie podwymiarowe" również nie jest właściwa w pierwszej kolejności, bo jest to decyzja materiałowo-montażowa, którą podejmuje się po potwierdzeniu wymiarów i stanu współpracy oraz po ocenie luzów i zaleceń naprawczych dla konkretnego silnika.
Odpowiedź "przeznaczyć tuleję do napawania" jest nieprawidłowa jako pierwszy etap, ponieważ napawanie jest już wyborem technologii naprawy. Taką decyzję podejmuje się dopiero po pomiarach i kwalifikacji uszkodzenia (czy rysy przekraczają dopuszczalne limity, czy są powierzchniowe, czy towarzyszą im odchyłki geometryczne).
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się uszkodzenie widoczne podczas oględzin, a pytanie dotyczy tego, co zrobić "w pierwszej kolejności", zazwyczaj poprawną logiką jest: najpierw pomiary i weryfikacja, dopiero potem dobór części lub technologii naprawy.
