W leśnictwie zapisy typu drzewostanu oraz składu gatunkowego odnowienia opierają się na konwencji skrótów gatunków (np. Db, Bk, So) oraz procentowego udziału w planowanym lub opisanym odnowieniu. W pytaniu podano typ drzewostanu w postaci "Db Bk So", co oznacza, że w rozpatrywanym układzie gatunkowym występują dąb (Db), buk (Bk) i sosna (So). Odpowiedzi prezentują przykładowe udziały procentowe tych gatunków oraz grupy "i in." (inne gatunki), które domykają skład do 100%.
Odpowiedź "So 50, Bk 30, Db i in. 20" jest poprawna, ponieważ przedstawia spójny skład odnowienia: zawiera wskazane gatunki (So, Bk, Db) oraz część "i in." i podaje udziały procentowe, które sumują się do 100%. Taki zapis jest typowy w opisie składu, gdzie część "i in." obejmuje pozostałe, mniej liczne domieszki.
Pozostałe propozycje są błędne, bo zmieniają dominację gatunków w sposób niezgodny z przyjętym przykładem dla tego typu lub niepoprawnie rozkładają udziały między gatunki: wariant "So 50, Bk 20, Db i in. 30" przenosi zbyt duży udział do grupy "i in." kosztem buka; wariant "Db 50, Bk 30, So i in. 20" odwraca dominację na dąb; a "Bk 50, Db 30, So i in. 20" wskazuje buk jako gatunek dominujący. Typowym błędem na egzaminie jest kierowanie się samą obecnością gatunków bez zwrócenia uwagi na proporcje i rolę "i in.".
W praktyce umiejętność odczytu takiego zapisu przydaje się podczas planowania odnowień, oceny zgodności wykonania prac hodowlanych oraz analizy dokumentacji (opisy taksacyjne, zalecenia hodowlane). Warto ćwiczyć rozpoznawanie skrótów oraz kontrolę, czy udziały sumują się do 100% i czy dominacja gatunków jest logiczna względem zadanego typu.
