Układ pomiarowy ma kluczową cechę: po lewej stronie wszystkie trzy żyły są zwarte ze sobą i podłączone do uziemienia. Megaomomierz mierzy rezystancję między wybraną żyłą (po prawej, wybieraną przełącznikiem) a ziemią.
Dlatego wynik pomiaru nie opisuje wyłącznie "jakości izolacji", lecz wprost to, czy istnieje zamknięty tor prądu od badanego zacisku po prawej stronie, przez żyłę kabla do lewego końca oraz dalej przez uziemienie (ziemię) z powrotem do miernika.
- Wskazanie bliskie zeru w pozycji 1 oznacza, że obwód jest zamknięty. Skoro po lewej stronie żyła jest dołączona do uziemienia (przez zwarcie żył), to mała rezystancja do ziemi wynika z ciągłości żyły 1 na całej długości kabla.
- Wskazanie około 1000 MΩ w pozycjach 2 i 3 oznacza praktycznie brak przepływu prądu (bardzo duża rezystancja, obwód otwarty). W takim schemacie jest to typowy obraz przerwy w żyle: prąd nie dociera do uziemionego, zwartego końca.
Poprawna jest odpowiedź: "Zwarcie żyły 1 z ziemią oraz przerwy w żyłach 2 i 3." W warstwie fizycznej uszkodzeniami są przerwy w żyłach 2 i 3; natomiast "niska rezystancja żyły 1 do ziemi" opisuje stan elektryczny wynikający z ciągłości i uziemionego końca układu.
Pozostałe odpowiedzi nie pasują do zestawu wyników:
- "Przerwa we wszystkich żyłach kabla" kłóci się z wynikiem bliskim 0 w pozycji 1.
- "Zwarcie między żyłami 2 i 3" nie tłumaczy jednocześnie bardzo dużej rezystancji obu żył do ziemi w tym układzie.
- "Brak uszkodzeń w kablu" byłby spójny z niską rezystancją dla wszystkich pozycji, a nie tylko dla jednej żyły.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze narysuj w myślach drogę prądu w danej pozycji przełącznika i sprawdź, czy tor wraca przez uziemienie. To zwykle rozstrzyga, czy wynik oznacza "ciągłość", czy "przerwę".
