W uprawie plantacyjnej drzew szybko rosnących (np. wierzby lub topoli) nie da się wskazać jednego uniwersalnie "najważniejszego" czynnika wzrostu. Wzrost jest wynikiem współdziałania kilku warunków siedliskowych, a kluczowe znaczenie ma to, czy wszystkie podstawowe potrzeby rośliny są spełnione.
Wyjaśnia to prawo minimum Liebiga: szybkość przyrostu jest wyznaczana przez najbardziej ograniczający czynnik. Oznacza to, że:
- gdy brakuje wody, roślina ogranicza fotosyntezę i transport substancji, a przyrost spada mimo dobrej gleby i pełnego słońca,
- gdy gleba jest uboga, niedobór składników pokarmowych (np. N, P, K) ogranicza budowę tkanek nawet przy prawidłowym nawodnieniu i nasłonecznieniu,
- gdy jest zbyt mało światła, spada intensywność fotosyntezy i produkcja biomasy, więc rośliny rosną wolniej mimo wody i składników pokarmowych.
Dlatego poprawny jest zestaw obejmujący nawadnianie, jakość gleby i dostępność światła słonecznego – to komplet minimalnych warunków dla wysokiego tempa wzrostu i maksymalizacji biomasy.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, ponieważ wskazują tylko jeden czynnik jako wystarczający. W praktyce plantacyjnej poprawne planowanie stanowiska i zabiegów polega na łącznej ocenie warunków wodnych, typu i zasobności gleby oraz nasłonecznienia, a następnie ograniczaniu tego elementu, który w danym miejscu jest najsłabszy.
