W tym zadaniu trzeba porównać cztery cechy partii ziemniaków z wymaganiami jakościowymi przypisanymi do różnych kierunków użytkowania: wielkość bulw, kształt, zawartość suchej masy oraz zawartość skrobi.
Parametry z treści zadania:
- wielkość bulw: 40–50 mm,
- kształt: regularny, okrągły,
- sucha masa: 18%,
- skrobia: 15%.
Dlaczego "bezpośrednie spożycie" jest poprawne?
Wymagania dla ziemniaków konsumpcyjnych obejmują bulwy średniej wielkości (ok. 40–60 mm), o regularnym kształcie, z umiarkowaną suchą masą (ok. 18–22%) oraz skrobią w przedziale typowym dla odmian jadalnych (ok. 12–16%). Wszystkie podane w zadaniu wartości mieszczą się w tym profilu, więc partia nadaje się do sprzedaży i użytkowania kulinarnego (gotowanie, pieczenie itp.).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Produkcja chipsów – choć chipsy preferują kształt bardziej okrągły i rozmiar zbliżony do 40–60 mm, kluczowa jest wyższa sucha masa (zwykle ok. 22–24%) i często wyższa skrobia. Sucha masa 18% jest zbyt niska, co zwiększa pochłanianie tłuszczu i pogarsza chrupkość.
- Produkcja frytek – typowo wymaga większych bulw (>50 mm), częściej owalnych/podłużnych, oraz wyższej suchej masy (ok. 20–24%). W zadaniu bulwy są mniejsze i okrągłe, a sucha masa 18% jest poniżej wymagań.
- Produkcja skrobi (ziemniaki przemysłowe) – tu podstawą jest bardzo wysoka sucha masa i skrobia (często ok. 23–25% suchej masy oraz wyższe wartości skrobi). Parametry 18% i 15% są za niskie, więc ekonomicznie i technologicznie partia nie spełnia oczekiwań przemysłu skrobiowego.
Wskazówka egzaminacyjna: nie wystarczy dopasować jednego parametru (np. kształtu). Dla chipsów i frytek najczęściej "parametrem rozstrzygającym" jest sucha masa – musi być wyraźnie wyższa niż dla ziemniaków do bezpośredniego spożycia.
