W odbiorze tynków jednym z kluczowych kryteriów jest równość powierzchni, sprawdzana praktycznie przez przykładanie łaty (np. 2-metrowej) i ocenę największej szczeliny między łatą a tynkiem. W tym typie zadania trzeba połączyć dwa warunki: (1) maksymalna odchyłka nie może przekroczyć 2 mm, oraz (2) taka odchyłka może pojawić się co najwyżej w dwóch miejscach na długości 2 m.
Dlatego poprawny wybór to rysunek przedstawiający tynk, który przy przyłożeniu łaty daje tylko niewielkie "prześwity" i nie ma wielu lokalnych nierówności. Nawet jeśli większość odcinka wygląda dobrze, rysunek jest niezgodny, gdy:
- pojawia się odchyłka większa niż 2 mm (przekroczenie wartości granicznej), albo
- odchyłki rzędu 2 mm występują w więcej niż dwóch miejscach (przekroczenie limitu liczby miejsc), albo
- nierówność ma charakter ciągły na dłuższym fragmencie, co w praktyce oznacza, że łata nie przylega poprawnie.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne? Typowo przedstawiają sytuacje: zbyt dużego pojedynczego wybrzuszenia/wklęsłości, zbyt wielu drobnych nierówności na odcinku 2 m albo nierówności o charakterze falowania, które generuje wiele punktów odstępu od linii prostej. W przygotowaniu do egzaminu warto ćwiczyć rozróżnianie: "jedno duże przekroczenie" vs "wiele małych miejsc" – oba przypadki mogą dyskwalifikować tynk.
