Nasiąkliwość wagowa (masowa) opisuje, o ile wzrasta masa próbki po nasyceniu wodą w stosunku do jej masy w stanie suchym. W praktyce interpretuje się ją jako miarę "chłonności" materiału, a więc pośrednio także jego porowatości i potencjalnej podatności na oddziaływanie wody (np. w cyklach zamrażania i rozmrażania).
W typowym ujęciu laboratoryjnym korzysta się z dwóch mas:
- m – masa próbki wysuszonej do stałej masy,
- mn – masa próbki nasyconej wodą.
Najpierw liczy się przyrost masy po nasyceniu: Δm = mn − m. Tutaj: Δm = 110 g − 100 g = 10 g.
Następnie odnosi się ten przyrost do masy suchej i wyraża w procentach:
w = (Δm / m) · 100% = (mn − m) / m · 100%
Podstawienie danych daje: w = (10 g / 100 g) · 100% = 10%.
Dlaczego pozostałe wartości nie pasują? 5% odpowiadałoby przyrostowi masy 5 g przy masie suchej 100 g, a 15% lub 20% wymagałyby odpowiednio 15 g lub 20 g przyrostu masy, czego nie ma w danych. Częstą pomyłką jest dzielenie przez masę nasyconą (110 g), co dałoby ok. 9,09%, ale w tej definicji punktem odniesienia jest masa sucha.
