Digitalizacja pozytywów w praktyce oznacza ich skanowanie (lub fotografowanie w sposób reprodukcyjny) i zamianę obrazu analogowego na dane cyfrowe. Urządzenie skanujące rejestruje jasność i barwę w wielu punktach obrazu, tworząc siatkę próbek. Taka siatka to nic innego jak piksele, więc wynikiem jest obraz rastrowy.
Obraz rastrowy jest opisywany poprzez wartości poszczególnych pikseli (np. w przestrzeni barw i z określoną głębią bitową). To dokładnie odpowiada temu, jak działa digitalizacja materiałów fotograficznych: próbkuje się obraz i zapisuje go w postaci dwuwymiarowej macierzy danych.
Odpowiedź "prezentacje" jest niepoprawna, bo prezentacja to forma publikacji/układu treści (slajdy, narracja), a nie podstawowy typ danych obrazu powstający z digitalizacji. Podobnie "animacje" są sekwencją wielu klatek (czas + obraz), a skanowanie pojedynczego pozytywu daje jedną klatkę/obraz, nie ruch.
Odpowiedź "obrazy wektorowe" także jest niepoprawna: grafika wektorowa składa się z obiektów (krzywe, linie, wielokąty) opisanych matematycznie. Żeby otrzymać wektor, trzeba wykonać dodatkowy proces (np. ręczne odrysowanie lub automatyczną wektoryzację). Sama digitalizacja pozytywu nie tworzy obiektów geometrycznych, tylko zapis pikseli.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się skanowanie, matryca, piksele lub rozdzielczość, najczęściej chodzi o raster. Wektor kojarz z logotypami, ikonami i rysunkiem technicznym, a nie z "surowym" wynikiem digitalizacji fotografii.
