W probówce 1 ogrzewana jest folia polietylenowa. Polietylen to polimer, którego powtarzającą się jednostką (merem) jest fragment pochodzący od etenu (etylen, C2H4). W warunkach beztlenowych ogrzewanie takiego tworzywa prowadzi do pękania wiązań w łańcuchu i procesu opisywanego w szkolnych zadaniach jako depolimeryzacja/piroliza. W uproszczonym ujęciu dydaktycznym głównym produktem gazowym jest wtedy eten, który można zbierać nad wodą (ma ograniczoną rozpuszczalność), dlatego w probówce 2 gromadzi się właśnie ten gaz.
Dlaczego poprawne jest "eten"?
Bo jest to monomer, z którego zbudowano polietylen; rozpad łańcucha polimeru najczęściej prowadzi do związków o budowie zbliżonej do monomeru, a w szkolnym doświadczeniu oczekuje się wskazania etenu jako charakterystycznego produktu.
- Etan – to alkan nasycony (C2H6). Jest często mylony z etenem przez podobną nazwę, ale nie odpowiada idei otrzymywania alkenu w tym doświadczeniu.
- Metan – (CH4) bywa wybierany intuicyjnie, bo jest najbardziej znanym węglowodorem gazowym, jednak nie wynika z budowy polietylenu ani z typowego szkolnego opisu depolimeryzacji.
- Propen – (C3H6) jest alkenem, ale nie jest monomerem polietylenu (polietylen pochodzi od związków C2). W tym schemacie nie ma przesłanki, by dominował produkt C3.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w zadaniu pojawia się polietylen i "otrzymanie gazu", najpierw skojarz monomer polimeru. Następnie sprawdź, czy odpowiedź jest alkenem (wiąż. podwójne) i czy zgadza się liczba atomów węgla z merem polimeru.
