Silne parowanie wody morskiej prowadzi do stopniowego zagęszczania roztworu (solanki). W miarę wzrostu stężenia jonów w wodzie następuje chemiczna sedymentacja, czyli wytrącanie minerałów z roztworu. Produkty takich warunków sedymentacyjnych nazywa się ewaporatami.
Odpowiedź "gipsu" jest poprawna, ponieważ gips (siarczan wapnia) jest klasycznym minerałem powstającym w środowiskach o intensywnym parowaniu: w płytkich basenach morskich, lagunach, sabchach czy w odciętych zbiornikach, gdzie dopływ wody nie równoważy ubytku przez parowanie. Obecność gipsu w profilu osadowym jest zatem ważną przesłanką do rekonstrukcji warunków paleośrodowiska o wysokim zasoleniu.
Odpowiedź "siarki" jest niepoprawna, bo złoża siarki rodzimej najczęściej wiąże się z innymi procesami (np. przemianami związków siarki w obecności bakterii i odpowiednich warunków geochemicznych) i nie jest to typowy, bezpośredni produkt odparowania wody morskiej.
Odpowiedź "węgla" również nie pasuje, ponieważ węgiel powstaje głównie z nagromadzenia i przeobrażenia materii organicznej roślinnej w warunkach bagiennych i beztlenowych, a nie w wyniku chemicznego wytrącania podczas parowania wód morskich.
Odpowiedź "cynku" jest błędna, ponieważ cynk występuje w złożach rudnych związanych m.in. z procesami hydrotermalnymi lub osadowo-diagenetycznymi, ale nie jest minerałem "wytrącanym" z odparowującej wody morskiej jako typowy ewaporat.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawiają się słowa "silne parowanie", "woda morska" i "złoża", warto automatycznie skojarzyć temat z ewaporatami (np. gips, anhydryt, sól kamienna), a nie z surowcami organicznymi czy rudami metali.
