Złamanie kości promieniowej i następujące po nim unieruchomienie (np. w gipsie lub ortezie) przede wszystkim ogranicza funkcję kończyny górnej: ruchy nadgarstka, rotację przedramienia oraz siłę i precyzję chwytu. To przekłada się na trudności w wykonywaniu czynności wymagających użycia dłoni, zwłaszcza gdy chodzi o manipulowanie przedmiotami, utrzymanie ich w ręce lub wykonywanie ruchów precyzyjnych.
Odpowiedź "z wykonywaniem czynności higienicznych" jest właściwa, ponieważ higiena osobista zwykle wymaga sprawnej ręki: odkręcenia kranu, trzymania gąbki, szczoteczki, grzebienia, nałożenia pasty, umycia i wytarcia ciała czy wykonania toalety intymnej. Przy unieruchomieniu jedna ręka bywa wyłączona z użycia lub może pracować tylko w ograniczonym zakresie, co znacząco obniża samodzielność (ADL).
Pozostałe odpowiedzi nie są typowym, bezpośrednim skutkiem takiego urazu:
- "z samodzielnym poruszaniem się" – chodzenie zależy głównie od kończyn dolnych i równowagi. Ograniczenie ręki może utrudniać korzystanie z pomocy (np. laski/kuli), ale samo złamanie promieniowej nie musi upośledzać mobilności.
- "z porozumiewaniem się z opiekunem" – komunikacja to przede wszystkim mowa, słuch i funkcje poznawcze. Uraz ręki zwykle nie zaburza porozumiewania się (wyjątkiem mogą być okoliczności niezwiązane bezpośrednio ze złamaniem).
- "z prawidłową postawą ciała" – postawa może ulec chwilowej zmianie z powodu oszczędzania kończyny, ale nie jest to najbardziej typowy i kluczowy problem opiekuńczy wynikający z unieruchomienia po takim złamaniu.
W praktyce opiekun medyczny powinien rozpoznać, które elementy higieny podopieczna wykona samodzielnie zdrową ręką, a gdzie potrzebuje pomocy (organizacja przyborów, asekuracja, poszanowanie intymności) oraz obserwować komfort i stan skóry w okolicy unieruchomienia.
