W wyrobiskach drążonych kombajnami, szczególnie w polach metanowych, kluczowe jest takie prowadzenie przewietrzania, aby w strefie przyczołowej nie powstawały obszary o zbyt małej prędkości przepływu i nie dochodziło do gromadzenia się metanu.
W wentylacji tłoczącej strumień świeżego powietrza jest doprowadzany do przodka lutniociągiem. Im dalej wylot lutniociągu znajduje się od czoła przodka, tym większe ryzyko, że:
- powietrze "rozbije się" o ociosy i nie dotrze skutecznie do strefy urabiania,
- w rejonie przyczołowym powstaną zastoje, gdzie metan może się lokalnie kumulować,
- zmniejszy się skuteczność rozcieńczania mieszanin gazów i pyłów w miejscu pracy kombajnu.
Dlatego w praktyce i w wymaganiach bezpieczeństwa stosuje się limit maksymalnej odległości wylotu lutniociągu od czoła przodka. Odpowiedź "8,0 m" wskazuje tę wymaganą wartość graniczną dla opisanego przypadku (drążenie kombajnem, pola metanowe, wentylacja tłocząca).
Pozostałe wartości są typowymi "pułapkami" egzaminacyjnymi:
- "6,0 m" może brzmieć wiarygodnie, bo jest bardziej rygorystyczne, ale pytanie dotyczy wartości granicznej "nie większej niż", więc trzeba znać właściwy limit, a nie wybierać dowolnie mniejszą liczbę.
- "10,0 m" bywa wybierane przez zaokrąglanie lub mylenie z innymi warunkami wentylacji; jest jednak zbyt duże dla wymagań w polach metanowych przy tłoczeniu.
- "12,0 m" dodatkowo zwiększa ryzyko nieskutecznego przewietrzania strefy przyczołowej i w praktyce nie spełnia kryterium bezpieczeństwa dla wskazanego wariantu.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze łącz trzy elementy w całość: rodzaj wentylacji (tłocząca/ssąca), warunki zagrożenia (metanowe/niemetanowe) oraz rodzaj robót (drążenie kombajnem). Dopiero to determinuje właściwą wartość graniczną odległości lutniociągu.
