W wyrobiskach zagrożonych metanem samo przewietrzanie przodka nie wystarcza — konieczny jest ciągły nadzór metanometryczny, który w razie wzrostu stężenia metanu zapewnia reakcję automatyki (funkcja wyłączająca) oraz zapis zdarzeń (funkcja rejestrująca).
W przypadku przewietrzania lutniociągiem ssącym kluczowe jest to, że powietrze (wraz z ewentualnym metanem) jest zasysane z rejonu przodka do lutni. Dlatego lokalizacja czujnika musi obejmować obszar, w którym najszybciej mogą pojawić się niebezpieczne koncentracje gazu, a jednocześnie gdzie pomiar będzie reprezentatywny dla warunków w przodku.
Odpowiedź "6 m od czoła przodka" wskazuje maksymalną dopuszczalną odległość zabudowy czujnika w odcinku między wlotem do lutni ssącej a czołem przodka. Taka wartość ma sens praktyczny: zbyt duże odsunięcie czujnika od czoła opóźnia wykrycie zagrożenia w miejscu jego powstawania.
Dlaczego pozostałe wartości są nieprawidłowe w tym ujęciu?
- "8 m od czoła przodka" oraz "10 m od czoła przodka" oznaczają większe odsunięcie czujnika od rejonu najbardziej narażonego na nagły wypływ metanu. To zwiększa ryzyko, że alarm/wyłączenie nastąpi z opóźnieniem.
- "12 m od czoła przodka" jest jeszcze bardziej oddalone i tym samym najsłabiej realizuje cel wczesnego wykrywania zagrożenia w przodku w układzie ssącym.
Wskazówka egzaminacyjna: w zadaniach o lutniociągach zawsze rozróżnij układ ssący i tłoczący — to wpływa na miejsce, w którym sensownie (i zgodnie z wymaganiami) lokalizuje się czujnik. Następnie wybieraj odpowiedź opisującą maksymalną dopuszczalną odległość od czoła przodka, a nie wartość "na oko".
