Po operacji w obrębie stawu biodrowego pacjent może otrzymać zalecenie unikania zgięcia w stawie biodrowym powyżej 90°. W praktyce oznacza to, że podczas czynności dnia codziennego nie powinien doprowadzać do sytuacji, w której udo zbliża się do tułowia bardziej niż do kąta prostego. Terapeuta zajęciowy analizuje więc ADL i identyfikuje te aktywności, które typowo prowokują zbyt duże zgięcie biodra.
Wiązanie butów jest klasycznym przykładem czynności, która często wymaga znacznego pochylenia tułowia w przód oraz przyciągnięcia stopy bliżej rąk, co łatwo przekracza bezpieczny zakres zgięcia w biodrze. Dlatego przy takim zaleceniu pacjent nie powinien wykonywać tego samodzielnie w standardowy sposób, a w terapii zajęciowej rozważa się naukę kompensacji (np. inne obuwie, pomoc techniczna, modyfikacja pozycji) i nadzór.
Pozostałe propozycje nie odnoszą się tak bezpośrednio do samego przekroczenia 90° zgięcia biodra. Wstawanie z krzesła może być wymagające i może zwiększać zgięcie w biodrze, ale przy prawidłowej technice (odpowiednia wysokość siedziska, ustawienie stóp, kontrola tułowia) nie musi oznaczać zakazu wynikającego wyłącznie z limitu 90°. Zakładanie kurtki dotyczy głównie pracy kończyn górnych i tułowia, a samo w sobie nie jest typową czynnością wymuszającą głębokie zgięcie biodra. Chodzenie bez balkonika dotyczy doboru zaopatrzenia ortopedycznego i bezpieczeństwa lokomocji, ale nie jest bezpośrednią konsekwencją ograniczenia zgięcia biodra do 90°; o tym decydują inne czynniki (stabilność, siła, równowaga, zalecenia odciążania).
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: jeśli w treści pojawia się limit zgięcia biodra, szukaj w odpowiedziach czynności wymagających sięgania do stóp, pochylania się do przodu lub zakładania obuwia, bo to najczęściej prowokuje przekroczenie 90°.
