W żegludze przybrzeżnej kluczowe jest szybkie i możliwie pewne określenie pozycji obserwowanej, czyli takiej, która wynika bezpośrednio z obserwacji (np. namiarów) i geometrii na mapie. Klasyczną metodą jest wyznaczenie pozycji przez przecięcie linii pozycyjnych. Dwa namiary jednoczesne na dwa rozpoznane obiekty (np. latarnię, charakterystyczny punkt brzegowy) tworzą na mapie dwie linie, których przecięcie wskazuje pozycję statku.
Odpowiedź "dwóch namiarów jednoczesnych" jest poprawna, ponieważ daje bezpośrednią konstrukcję pozycji na mapie i jest typowym rozwiązaniem w rejonach przybrzeżnych, gdzie dostępne są obiekty do obserwacji.
- "przebytej drogi, znajomości kursu, poprawek na wiatr i prąd" opisuje zliczenie drogi (pozycję zliczoną). To metoda przybliżona, obarczona narastającym błędem; służy do prowadzenia nawigacji między poprawkami pozycji, ale nie jest najbardziej charakterystycznym sposobem określania pozycji w żegludze przybrzeżnej.
- "przebytej drogi nad dnem" również odnosi się do zliczenia (nawet jeśli wykorzystuje dane "nad dnem"), nadal nie daje obserwowanego przecięcia linii pozycyjnych i zwykle wymaga uzupełnienia innymi obserwacjami.
- "przebiegu izobat" (linie jednakowej głębokości) pomaga oceniać ryzyko wejścia na płyciznę i wspiera kontrolę nawigacji (np. porównanie spodziewanej i zmierzonej głębokości), ale sam przebieg izobat nie stanowi podstawowej, jednoznacznej metody wyznaczenia pozycji. Może co najwyżej pomóc w orientacyjnej identyfikacji rejonu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawia się para niezależnych obserwacji (np. dwa namiary) prowadzących do przecięcia na mapie, to zwykle jest to metoda pozycji obserwowanej. Z kolei "przebyta droga + kurs + poprawki" sygnalizuje pozycję zliczoną, czyli rozwiązanie pośrednie i mniej pewne.
