Formowanie pod wysokimi naciskami (wysokociśnieniowe zagęszczanie masy formierskiej) ma na celu uzyskanie formy o większej gęstości i wytrzymałości oraz lepszej stabilności wymiarowej. W praktyce skutkuje to zazwyczaj lepszą jakością powierzchni odlewu i mniejszą skłonnością do wad wynikających ze zbyt luźnej, słabo zagęszczonej masy.
Dlatego jako wada tej metody najczęściej wskazywany jest aspekt ekonomiczny: potrzeba zastosowania bardziej złożonych, wytrzymałych i precyzyjnych maszyn formierskich, ich utrzymania oraz często większych wymagań co do jakości i przygotowania materiałów. To przekłada się na zwiększenie kosztów maszyn i materiałów.
Pozostałe odpowiedzi opisują zjawiska, które są typowe raczej dla niewłaściwego doboru masy lub zbyt małego zagęszczenia, a nie dla formowania pod wysokimi naciskami:
- "zwiększenie kosztów oczyszczania odlewów" – lepsze zagęszczenie i stabilność formy zwykle zmniejszają liczbę defektów powierzchniowych, co może ograniczać zakres oczyszczania (choć oczywiście oczyszczanie jako etap procesu nadal występuje).
- "konieczność zwiększenia naddatków na obróbkę" – przy stabilniejszej formie i lepszej jakości powierzchni częściej dąży się do utrzymania lub nawet redukcji naddatków, a nie do ich zwiększania.
- "zwiększenie chropowatości odlewów" – typowym efektem lepszego zagęszczenia jest poprawa odwzorowania i jakości powierzchni, więc wzrost chropowatości nie jest charakterystyczną wadą tej metody.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach mieszają się skutki jakościowe (chropowatość, naddatki, oczyszczanie) i kosztowe, a metoda technologiczna jest z definicji nastawiona na poprawę jakości formy, to wśród "wad" często należy szukać właśnie konsekwencji kosztowych.
