KWALIFIKACJA BUD14 + BUD15 - STYCZEŃ 2017

W robotach przygotowawczych i ziemnych na budowie istotne jest rozpoznanie oraz zabezpieczenie warstwy urodzajnej gruntu. Tę wierzchnią warstwę, bogatą w substancję organiczną (próchnicę), nazywa się humusem. W praktyce humus usuwa się z obszaru przyszłych wykopów lub nasypów (odhumusowanie), odkłada w wydzielone miejsce i chroni przed zmieszaniem z gruntem rodzimym, gruzem czy zanieczyszczeniami (np. cementem lub substancjami ropopochodnymi). Dzięki temu można go później wykorzystać do rekultywacji terenu, humusowania skarp i zakładania zieleni.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do definicji warstwy urodzajnej?

• "Odkład" w języku robót ziemnych odnosi się do miejsca czasowego składowania urobku (np. gruntu z wykopu), a nie do nazwy konkretnej warstwy gruntu. Humus można złożyć na odkładzie, ale nie jest on "odkładem".
• "Korona" jest terminem używanym m.in. przy określaniu elementów nasypów, wałów, skarp czy konstrukcji drogowych (np. górna część/zwieńczenie), więc nie opisuje warstwy próchnicznej.
• "Naziom" może kojarzyć się z wierzchnią strefą gleby w ujęciu przyrodniczym, jednak w kontekście typowej terminologii robót budowlanych i organizacji robót ziemnych nazwą warstwy wymagającej ochrony jest "humus" (warstwa urodzajna/próchniczna). W zadaniach egzaminacyjnych oczekuje się właśnie tego określenia.

Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się opis "warstwa urodzajna" oraz informacja o konieczności szczególnej ochrony i zdejmowania przed robotami ziemnymi, niemal zawsze chodzi o humus.