W obwodzie szeregowym RLC impedancja (w zapisie zespolonym) jest sumą rezystancji i wypadkowej reaktancji:
Z = R + j(XL − XC)
Rezystancja R tworzy część rzeczywistą impedancji, natomiast reaktancje XL (indukcyjna) i XC (pojemnościowa) tworzą część urojoną, przy czym w szeregu odejmują się, bo mają przeciwny "zwrot" wpływu fazowego.
Dane: R = 5 Ω, XL = 5 Ω, XC = 5 Ω.
- Najpierw liczysz reaktancję wypadkową: X = XL − XC = 5 − 5 = 0 Ω.
- Zatem impedancja zespolona: Z = 5 + j·0 Ω, czyli jest czysto rzeczywista.
- Wartość (moduł) impedancji: |Z| = √(R² + X²) = √(5² + 0²) = 5 Ω.
Dlatego poprawna jest odpowiedź "5 Ω".
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "10 Ω" wynika zwykle z błędnego dodania R + XL albo potraktowania reaktancji jak dodatniej składowej, mimo że tu XL i XC się znoszą.
- "15 Ω" to typowy efekt mechanicznego zsumowania R + XL + XC, co jest niepoprawne, bo reaktancja wypadkowa w szeregu to różnica (XL − XC), a moduł liczy się z pierwiastkiem.
- "1 Ω" nie wynika z żadnego poprawnego przekształcenia dla podanych danych; mogłoby sugerować mylne założenie o "zniesieniu" także rezystancji, co w tym przypadku nie zachodzi.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w danych widzisz XL = XC, to obwód jest w punkcie kompensacji reaktancji (część urojona Z = 0), a impedancja ma wartość równą samej rezystancji R.