W przypadku szkody częściowej naprawa pojazdu jest uznawana za ekonomicznie zasadną, więc odszkodowanie powinno odpowiadać kosztom naprawy potrzebnym do przywrócenia stanu sprzed szkody. Dlatego właściwą podstawą jest kosztorys naprawy sporządzany po oględzinach (często w systemie eksperckim). Taki kosztorys obejmuje m.in. części zamienne, roboczogodziny oraz materiały lakiernicze.
Odpowiedź "rozliczenie składki rocznej" jest nieprawidłowa, bo składka dotyczy opłaty za ochronę ubezpieczeniową, a nie wyliczenia wysokości świadczenia za konkretną szkodę.
Odpowiedź "określoną sumę ubezpieczenia" jest myląca: suma ubezpieczenia zwykle wyznacza górny limit odpowiedzialności w umowie (zwłaszcza w AC), ale sama w sobie nie jest metodą wyceny szkody częściowej. Wypłata zależy od rzeczywistych kosztów naprawy, a nie od samej wartości limitu.
Odpowiedź "wycenę pojazdu" wiąże się przede wszystkim z sytuacją szkody całkowitej, gdzie stosuje się podejście dyferencyjne (wartość pojazdu sprzed szkody minus wartość pozostałości). W szkodzie częściowej kluczowy jest kosztorys naprawy, bo to on opisuje zakres i koszt przywrócenia sprawności oraz estetyki pojazdu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "szkoda częściowa" lub "naprawa pojazdu", szukaj odpowiedzi związanej z kalkulacją naprawy, a nie z wyceną rynkową całego auta.
