Tętno (częstość akcji serca) jest podstawowym parametrem życiowym ocenianym u pacjenta. Dla osoby dorosłej w spoczynku przyjmuje się umowną normę 60–100 uderzeń/min. Interpretacja wartości tętna polega na porównaniu wyniku do tych granic oraz na odróżnieniu częstości od rytmu.
Dlaczego poprawna jest "tachykardii"?
Wartość 108/min jest większa niż 100/min, czyli przekracza górną granicę normy spoczynkowej dla dorosłych. Taki wynik spełnia definicję tachykardii (przyspieszonej akcji serca). W praktyce klinicznej tachykardia może być fizjologiczna (np. stres, wysiłek, gorączka) albo patologiczna (np. niedokrwistość, choroby serca, zaburzenia hormonalne), ale w samym pytaniu rozpoznajemy ją po przekroczeniu progu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Bradykardii – bradykardia oznacza zwolnioną akcję serca, typowo poniżej 60/min. Wartość 108/min jest przeciwna (za wysoka), więc nie pasuje do tego rozpoznania.
- Migotania komór – to ciężka arytmia, czyli zaburzenie rytmu serca. Sama liczba uderzeń/min nie pozwala jej rozpoznać; ocenia się m.in. zapis EKG i stan pacjenta. Migotanie komór nie jest pojęciem równoważnym z "tętno 108/min".
- Migotania przedsionków – również jest arytmią (zaburzeniem rytmu), która może przebiegać z różną częstością komór: czasem szybciej, czasem w granicach normy. Do rozpoznania potrzebne są cechy rytmu (np. nieregularność), a nie sama wartość tętna.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się jednocześnie tachykardia/bradykardia oraz nazwy arytmii (np. migotanie), najpierw ustal, czy pytanie dotyczy liczby uderzeń/min (wtedy wybór zwykle pada na tachy- lub bradykardię), czy rytmu (wtedy rozważa się arytmie).
