W dokumentacji projektowej rozróżnia się rysunki ogólne (pokazujące układ obiektu) oraz detale (pokazujące sposób wykonania konkretnego węzła lub połączenia). Połączenie słupa drewnianego z elementem kotwiącym jest typowym detalem wykonawczym: trzeba na nim czytelnie pokazać kształt złącza, sposób oparcia, ewentualne przekładki, a przede wszystkim podać wymiary umożliwiające wykonanie i montaż.
Dlatego do takich rysunków stosuje się duże skale – w praktyce najczęściej rzędu 1:5 lub 1:10. W tych skalach linie, krawędzie oraz elementy połączenia nie "zlewają się", a obok elementów pozostaje miejsce na opisy i wymiarowanie. To jest kluczowe, bo detal ma prowadzić wykonawcę krok po kroku, jak połączyć elementy.
Skale typu 1:50 i 1:100 są typowe dla rzutów, przekrojów i elewacji o charakterze ogólnym, gdzie pokazuje się bryłę lub układ, ale nie rozpisuje się precyzyjnie węzłów montażowych. Jeszcze mniejsze skale, takie jak 1:150, 1:250 czy 1:500, stosuje się zwykle do rysunków sytuacyjnych i planów zagospodarowania, gdzie priorytetem jest objęcie większego obszaru, a nie detal wykonania jednego połączenia.
Stąd odpowiedź "1:5, 1:10" jest właściwa: najlepiej odpowiada wymaganej szczegółowości detalu połączenia słupa z kotwą. Pozostałe propozycje są zbyt "ogólne" i w praktyce nie pozwalają przedstawić detalu w sposób wystarczająco jednoznaczny dla wykonawcy.
