Wnioski i zalecenia profilaktyczne po wypadku mają sens wtedy, gdy eliminują przyczyny (zwłaszcza źródłowe), a nie jedynie reagują na elementy "widoczne" w opisie zdarzenia. W przedstawionej sytuacji pracownik wykonywał czynności na wysokości ok. 1,5 m, stojąc na drabinie rozstawnej, i podczas uruchomienia wiertarki doszło do "szarpnięcia", utraty równowagi oraz upadku.
Odpowiedź "zakazu pracy wiertarką" jest nieprawidłowym zaleceniem do ujęcia w profilaktyce, ponieważ:
- nie usuwa przyczyny źródłowej, którą jest niewłaściwa organizacja stanowiska i dobór sprzętu do pracy na wysokości (drabina jako niestabilna podstawa przy wierceniu),
- zastępuje działanie techniczne/organizacyjne prostym zakazem, który nie rozwiązuje problemu bezpieczeństwa,
- w praktyce wiercenie otworów wymaga wiertarki, więc zakaz uniemożliwiałby wykonanie pracy zamiast uczynić ją bezpieczną.
Pozostałe propozycje mieszczą się w typowych działaniach po wypadku:
- "poinformowania innych pracowników o zaistniałym wypadku" – zwiększa świadomość zagrożeń i pozwala zapobiec powtórzeniu podobnych zdarzeń (element działań organizacyjnych i komunikacyjnych).
- "przeszkolenia pracownika w ramach instruktażu stanowiskowego" – po wypadku zasadne jest przeinstruktowanie w zakresie bezpiecznej metody pracy, doboru sprzętu i zachowania na stanowisku.
- "stosowania tylko i wyłącznie rusztowań do prac na wysokości z użyciem elektronarzędzi" – to zalecenie ma charakter techniczno-organizacyjny i jest ukierunkowane na stabilną platformę roboczą, co bezpośrednio ogranicza ryzyko upadku przy pracy z narzędziem.
Kluczową umiejętnością egzaminacyjną jest rozróżnienie: co było bezpośrednim bodźcem zdarzenia (szarpnięcie) od tego, dlaczego doszło do ciężkich skutków (praca na niestabilnym podparciu). Dobre zalecenie powinno prowadzić do bezpiecznego wykonania pracy, a nie do jej formalnego "zablokowania".
