W katalogach nakładów rzeczowych (KNR) nakłady materiałowe dla deskowań mogą być prezentowane w zapisie, który rozdziela ilość materiału potrzebną do wykonania robót oraz część materiału możliwą do odzyskania i ponownego wykorzystania. W praktyce dotyczy to zwłaszcza drewna używanego w deskowaniach, które po rozdeskowaniu nie musi w całości stać się odpadem.
Jeżeli w rysunku (zapisie KNR) zużycie drewna w m3 jest pokazane jako dwie wartości (np. w formie ułamka), to interpretacja polega na odczytaniu, że:
- jedna z wartości reprezentuje nakład całkowity (ile materiału "wchodzi" do procesu),
- druga reprezentuje nakład po uwzględnieniu tego, że część materiału zostanie odzyskana i może wrócić do ponownego użycia.
Dlatego różnica między wartością w mianowniku i wartością w liczniku odpowiada wielkości odzysku materiału, czyli tej części drewna, która nie jest trwale zużyta i po demontażu deskowania może być wykorzystana ponownie (w granicach jakości technicznej i zasad gospodarki materiałowej).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "krotność zużycia" – krotność to relacja typu "ile razy", a nie różnica dwóch wartości. W KNR nie opisuje się w ten sposób odzysku.
- "zużycie materiału" – zużycie to wartość nakładu (ile materiału potrzeba). Różnica między dwiema wartościami w zapisie nie jest samym zużyciem, tylko częścią wyodrębnioną jako odzysk.
- "stratę materiału" – strata oznacza niekontrolowany ubytek (zniszczenie, odpady, braki). W deskowaniach typowe jest planowanie odzysku, a nie opisywanie go jako straty; strata byłaby raczej elementem niepożądanym, a nie planowaną częścią rozliczenia.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się deskowanie i dwie wartości nakładu drewna, zwykle chodzi o odróżnienie nakładu całkowitego od części wielokrotnego użycia. Wtedy różnica najczęściej odnosi się do odzysku.
