Zapis normy zużycia materiału w KNR w formie ułamka stosuje się wtedy, gdy w praktyce możliwe są dwa różne warianty gospodarowania materiałem: wielokrotne użycie (materiał jest odzyskiwany i używany ponownie) oraz jednokrotne użycie (materiał po wykonaniu robót nie wraca do ponownego wykorzystania w tej samej kalkulacji).
W takim ujęciu kluczowa jest logika technologiczna: jeśli materiał można wykorzystać ponownie, to zużycie przypadające na jednostkę obmiaru jest mniejsze. Natomiast przy jednokrotnym użyciu zużycie jest większe, bo każda jednostka robót "konsumuje" nowy materiał bez odzysku.
Dlatego w zapisie 0,063/0,219 wartość 0,219 odpowiada wariantowi jednokrotnego użycia (większa norma zużycia), a wartość 0,063 dotyczy wielokrotnego użycia (mniejsza norma, bo część materiału przechodzi do ponownego użycia).
Dlaczego pozostałe propozycje są niepoprawne:
- Odpowiedź z wartością 0,063 dla jednokrotnego użycia odwraca znaczenie zapisu i ignoruje fakt, że brak odzysku zwykle zwiększa zużycie.
- Wartość 0,156 nie wynika z podanego zapisu; wygląda jak "średnia", co jest typową pułapką, ale KNR nie każe tu nic uśredniać.
- Wartość 0,282 również nie wynika z zapisu i dodatkowo łączy ją z wielokrotnym użyciem, co byłoby nielogiczne (wielokrotne użycie powinno prowadzić do mniejszej, a nie większej normy).
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz ułamek w normie materiałowej, zadaj sobie pytanie, w którym wariancie zużycie musi być większe. Najczęściej większa liczba odpowiada sytuacji "jednorazowej", a mniejsza – odzyskowi i ponownemu wykorzystaniu.
