Weksel własny to papier wartościowy, w którym wystawca zobowiązuje się do zapłaty określonej kwoty w oznaczonym terminie. Z punktu widzenia jednostki, która go wystawia, jest to więc zobowiązanie (dług), a nie składnik majątku.
W bilansie kluczowe są dwa kroki rozumowania:
- Co to za pozycja: skoro jednostka jest wystawcą weksla własnego, to będzie musiała zapłacić – ujmuje się to w pasywach jako zobowiązanie.
- Jaki jest horyzont czasowy: termin wykupu 10 miesięcy wskazuje na zobowiązanie o krótkim terminie zapadalności, czyli kwalifikowane do zobowiązań krótkoterminowych w klasyfikacji bilansowej.
Dlatego odpowiedź "zobowiązań krótkoterminowych" pasuje jednocześnie do natury ekonomicznej weksla własnego (dług) i do podanego terminu wykupu (10 miesięcy).
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe z typowych powodów:
- "aktywów pieniężnych" – aktywa pieniężne to środki pieniężne i ich ekwiwalenty. Wystawienie weksla nie tworzy środków pieniężnych, tylko zobowiązanie do zapłaty w przyszłości.
- "należności krótkoterminowych" – należność powstaje u podmiotu, który ma otrzymać zapłatę. Przy wekslu własnym wystawca jest dłużnikiem, więc nie wykazuje należności.
- "kapitału zapasowego" – kapitał zapasowy jest elementem kapitałów własnych i dotyczy źródeł finansowania właścicielskiego, a nie długów wobec kontrahentów. Weksel własny nie jest wkładem właścicieli ani wynikiem podziału zysku.
W praktyce egzaminacyjnej warto zawsze sprawdzić, czy w treści pojawia się "weksel własny" (zobowiązanie wystawcy) czy "weksel obcy"/posiadany (potencjalnie należność u posiadacza). Następnie dopasować go do krótkiego lub długiego terminu według wskazanego okresu.
