Wergencyjne ruchy fuzyjne (rezerwy fuzyjne) to zdolność układu obuocznego do utrzymania pojedynczego widzenia mimo narastającego wymuszenia wergencji. W praktyce klinicznej bada się je przez stopniowe zwiększanie pryzmatu i ocenę, kiedy pacjent przestaje utrzymywać fuzję (np. pojawia się dwojenie) lub kiedy obraz ulega pogorszeniu.
Do takiej procedury służy listwa pryzmatyczna, ponieważ umożliwia szybkie i kontrolowane zwiększanie mocy pryzmatów (w bazie do nosa lub do skroni) oraz zapis progów odpowiedzi. Dzięki temu można ocenić zakres kompensacji i "zapas" fuzji, co jest istotne m.in. w diagnostyce niewydolności konwergencji i w monitorowaniu terapii ortoptycznej.
Pozostałe pomoce z odpowiedzi nie są właściwe do badania rezerw fuzyjnych:
- Lampka Wilczka nie jest standardowym narzędziem do ilościowego pomiaru rezerw fuzyjnych pryzmatami; kojarzy się raczej z innymi, prostszymi próbami klinicznymi i nie zastępuje stopniowania pryzmatu.
- Listwa Bagoliniego (soczewki prążkowane) służy przede wszystkim do oceny widzenia obuocznego w warunkach zbliżonych do naturalnych, wykrywania supresji oraz oceny korespondencji siatkówkowej. Nie daje typowego, ilościowego pomiaru zakresu wergencji fuzyjnej w dioptriach pryzmatycznych.
- Tarcza Howela jest testem używanym głównie do pomiaru forii (zwykle z pryzmatem bazą do dołu w oprawce próbnej) i doboru pryzmatu wyrównującego, a nie do badania rezerw fuzyjnych przez narastające obciążenie wergencyjne.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: jeśli pytanie dotyczy "zakresu/rezerw fuzyjnych", szukaj narzędzia, które pozwala stopniować pryzmat — najczęściej jest to listwa pryzmatyczna.
