Wewnętrzne pęcherze gazowe to nieciągłości objętościowe powstające w materiale odlewu, niewidoczne na powierzchni. Aby je wykryć, potrzebna jest metoda, która "zagląda" do wnętrza elementu bez jego niszczenia.
"Defektoskopia rentgenowska" (czyli badanie radiograficzne) działa na zasadzie przechodzenia promieniowania przez materiał i rejestrowania różnic w pochłanianiu. Pustki, pory i pęcherze mają inną gęstość niż metal, więc na obrazie radiograficznym pojawiają się jako charakterystyczne wskazania. Dzięki temu metoda nadaje się do oceny wad ukrytych wewnątrz odlewów.
Pozostałe odpowiedzi nie spełniają tego celu:
- "badanie endoskopowe" wymaga dostępu do wnętrza (np. przez otwór technologiczny). Pozwala ocenić jedynie powierzchnie, do których da się wprowadzić endoskop, więc nie jest typową metodą wykrywania pęcherzy "w masie" materiału.
- "próba udarności" służy do oceny odporności materiału na obciążenia dynamiczne. Jest to badanie właściwości/wytrzymałości, a nie metoda lokalizowania i obrazowania konkretnych wad wewnętrznych; dodatkowo w praktyce często wiąże się z użyciem próbek i nie odpowiada na pytanie "gdzie jest pęcherz".
- "pomiar skleroskopem Shore'a" jest pomiarem twardości (cechy powierzchniowej). Informuje o stanie warstwy wierzchniej i sprężystości odkształcenia, ale nie daje wiarygodnej informacji o pustkach i porowatości wewnątrz odlewu.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać prostą regułę: wady wewnętrzne wykrywa się metodami objętościowymi (np. radiograficznymi), a metody mechaniczne (udarność, twardość) opisują właściwości materiału, nie "mapę" nieciągłości.
