W pracach geologicznych wiek względny osadów często określa się na podstawie skamieniałości przewodnich (indeksowych). Są to szczątki organizmów, które:
- występowały przez relatywnie krótki czas geologiczny (dają dobrą rozdzielczość czasową),
- były szeroko rozpowszechnione geograficznie,
- są na tyle liczne i rozpoznawalne, że można je identyfikować w terenie, w próbkach i na ilustracjach.
Jeżeli skamieniałość pokazana na rysunku jest rozpoznawalna jako typowa (diagnostyczna) dla osadów kredowych, poprawne jest przypisanie jej do kredy. Taka umiejętność jest praktyczna m.in. przy opisie profili, interpretacji rdzeni wiertniczych i korelacji warstw pomiędzy odsłonięciami.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne? Okresy kambru i permu należą do paleozoiku i wiążą się z innym zestawem typowych zespołów faunistycznych niż w mezozoicznej kredzie. Z kolei oligocen to epoka kenozoiku, znacznie młodsza od kredy, z odmienną fauną i florą; skamieniałości charakterystyczne dla oligocenu nie są tymi samymi markerami, które wykorzystuje się dla kredy.
Wskazówka egzaminacyjna: przy pytaniach "charakterystyczna dla" kluczowe jest, by nie kierować się samą ogólną "morskością" skamieniałości, ale tym, czy dana grupa jest rzeczywiście używana jako marker wieku dla wskazanego przedziału czasu. Warto ćwiczyć rozpoznawanie na rysunkach oraz łączyć cechy morfologiczne z właściwym przedziałem stratygraficznym.
