W geologii strukturalnej wiek deformacji (np. fałdowania) określa się metodą chronologii względnej. Kluczowa jest zasada: deformacja jest młodsza od najmłodszej warstwy, którą deformuje, a jednocześnie starsza od najstarszej warstwy, która spoczywa na zdeformowanych utworach niezgodnie.
Na mapie warstwy dewonu, karbonu, permu i triasu tworzą wspólną strukturę fałdową. Skoro trias jest częścią fałdu (jest zdeformowany razem z pozostałymi), to fałdowanie nie mogło zajść "przed triasem" ani "przed karbonem". Zdarzenie tektoniczne musiało nastąpić dopiero po osadzeniu triasu, czyli po triasie.
Dodatkowym argumentem jest obecność utworów kredy leżących niezgodnie kątowo na sfałdowanych warstwach. Taka niezgodność oznacza sekwencję zdarzeń:
- osadzenie kolejnych warstw (D → C → P → T),
- fałdowanie tych warstw,
- erozja i ścięcie zdeformowanych warstw,
- późniejsze osadzenie kredy na podłożu o innej orientacji.
Dlatego odpowiedź "po triasie" jest poprawna: trias jest najmłodszą warstwą sfałdowaną. Odpowiedź "po kredzie" jest błędna, bo kreda spoczywa na zdeformowanych utworach i nie wyznacza momentu deformacji, lecz moment późniejszej sedymentacji. Odpowiedzi "przed triasem" i "przed karbonem" są sprzeczne z faktem, że trias oraz karbon wchodzą w skład tej samej struktury fałdowej.