KWALIFIKACJA PGF5 - CZERWIEC 2017

Zabezpieczenie wydruku cyfrowego przed wilgocią polega na wytworzeniu warstwy ochronnej, która ogranicza bezpośredni kontakt papieru i warstwy zadruku z wodą oraz parą wodną. Najczęściej realizuje się to przez laminowanie, czyli pokrycie arkusza/odbitek folią (matową lub błyszczącą) i trwałe jej połączenie z podłożem. Urządzeniem przeznaczonym do takiego procesu jest laminator, dlatego odpowiedź "laminatora" jest właściwa.

Pozostałe urządzenia odnoszą się do innych etapów obróbki po druku i nie stanowią typowego rozwiązania do ochrony przed wilgocią:

• "kalandera" – kalander stosuje się głównie do wygładzania, nadawania połysku, docisku lub kształtowania powierzchni materiału. Może poprawiać wygląd i strukturę, ale nie jest standardowym narzędziem do wykonania warstwy folii ochronnej na wydruku.
• "bigówki" – bigówka wykonuje rowek (big) ułatwiający zaginanie kartonu/papieru bez pękania zadruku. Jest to operacja introligatorska związana z przygotowaniem do składania, a nie z barierą przeciwwilgociową.
• "bindownicy" – bindownica służy do łączenia kartek (np. grzbietem, drutem, spiralą), czyli do oprawy. Nie zabezpiecza powierzchni zadruku przed wodą; co najwyżej tworzy gotowy wyrób, ale bez uszlachetnienia warstwy zewnętrznej.

W praktyce egzaminacyjnej warto kojarzyć słowa-klucze: gdy w pytaniu pojawia się ochrona powierzchni (wilgoć, zabrudzenia, ścieranie), typowym kierunkiem jest foliowanie/laminowanie. Gdy chodzi o zginanie – bigowanie; gdy o łączenie kartek – bindowanie; a gdy o wygładzenie/połysk/zgniot – kalandrowanie.