Podczas inwentaryzacji terenów zieleni elementy oświetlenia opisuje się tak, aby z dokumentacji wynikały: typ oprawy, przeznaczenie oraz sposób montażu. W praktyce te trzy cechy pozwalają odróżnić podobne wizualnie urządzenia.
Słupek oświetleniowy (bollard) jest zwykle niską oprawą na pionowym, krótkim słupku. Stosuje się go do oświetlania ciągów pieszych, obrzeży rabat, stref wejściowych i małej architektury w ogrodach oraz parkach. W opisie inwentaryzacyjnym taki element kwalifikuje się jako osobną kategorię, bo ma inne miejsce montażu i funkcję niż oprawy wpuszczane w nawierzchnię.
Lampa najazdowa (oprawa najazdowa) jest projektowana do montażu w posadzce/nawierzchni (kostka, beton, taras) i przystosowana do obciążeń. Jej cechą rozpoznawczą jest to, że świecąca część znajduje się blisko poziomu podłoża, a korpus jest w znacznej części ukryty w gruncie lub konstrukcji nawierzchni.
Reflektor ogrodowy to oprawa kierunkowa, służąca do podświetlania wybranego obiektu (drzewa, rzeźby, elewacji). Zwykle ma możliwość regulacji kierunku świecenia i nie jest typowo przeznaczona do równomiernego oświetlania ścieżek jak słupki.
Latarnia uliczna jest natomiast elementem infrastruktury drogowej: wysoki słup z oprawą na wysięgniku lub na szczycie, projektowany do oświetlania jezdni i przestrzeni publicznych w skali ulicy. W terenach ogrodowych spotyka się ją rzadziej; jeśli występuje, ma inne gabaryty i funkcję niż słupek.
Na egzaminie warto pamiętać: słupek = niski punkt świetlny przy ciągu pieszym; najazdowa = w nawierzchni; reflektor = kierunkowy; latarnia = wysoka, uliczna.
